پژواک تنهایی

2010-08-24T07:14:00.000+03:00

تغییر کاربری وبلاگ هویج

2010-08-21T04:40:00.000+03:00

از این به بعد هر حرفی داشتم توی همون وبلاگ هویج می نویسم. اداره کردن یک وبلاگ خیلی راحت تره.

2010-03-25T03:12:00.002+02:00

چقدر بالا و پایین شدیم رفیق. چقدر این در اون در زدیم. یادت هست؟ چقدر مضطرب شدیم، بعد با نشاط، بعد هیجان زده، بعد آرام.

چقدر "آب روان" بودن را ترجیج دادیم به برکه ساکن بودن. چقدر عافیت طلبی با ما بیگانه بود.

انگار همه مرزهای فکر را فتح کردیم. یادت هست؟ یادت هست هر چقدر مکتب و مرام بود ما سرک کشیدیم...؟ چقدر آرمانگرا بودیم رفیق! یادت هست؟ چقدر اذیت شدیم.

چه خیالاتی در سر داشتیم، چه توهمات شیرینی.

چقدر اندیشه را رعایت کردیم و چقدر دنیا رعایت ما را نکرد.

چه سالهایی که به بطالت گذراندیم. همان سالهایی که بهترین های عمرمان بود!ا

------------------
هیچ حواست هست این روزها چقدر به گذشته نگاه می کنیم؟ حواست هست از بالارفتن سن مان هراس برمان داشته؟ حواست هست ما هنوز خیلی راه داریم برای رفتن؟
خیلی راه داریم برای رفتن؟
اصلاً راهی داریم برای رفتن؟

یا فقط باید اینجا نشست و لیوان چای در دست گرفت و به خوش خیالی گذشته ی آرمانگرا پوزخند زد؟

نوروز 89

2010-03-22T05:23:00.000+02:00

امروز که اول فروردین 89 ئه و من حال و هوای عید دارم و انگار که هر کس خارج از ایران عید بگیرد حال و هوایش را خودش با دست خودش درست می کند و این بیشتر حال می دهد و همین. فقط این را اینجا نوشتم که یادم باشد چقدر امشب دلم هوای نوشتن کرده بود و اینکه چقدر بد می کنم به خودم با مداوم ننوشتن و این جا و آن جا خط خطی کردن. ا

سال 2010 را گذاشته بودم برای تقویت انضباط شخصی. بیشتر هم به کار خارجی ما میاید این جور چیزها. سال 89 رو می گذارم سال پرداختن مدام و غافل نشدن از این دل صاحاب مرده :) ا

رد پای من در گذشته

2009-11-15T20:19:00.004+02:00

دوست دارم حالا که بعد از مدت ها دارم دستی به سر و روی گردگرفته ی این وبلاگ می کشم، شروع کنم به بازخوانی نوشته های سالهای دورم و قسمت هایی از نوشته های محبوبم رو اینجا بیارم.
اولین نوشته ای که انتخاب کردم البته زیاد قدیمی نیست. مربوط به مرداد ماه 87 ئه.
-------------------------------------------------

جمعه 15 آگوست 2008

[...]
بد دردیه خدا. "به خود وانهادگی" رو می گم!
اول من بودم این سر طناب رو ول کردم یا تو؟
من مثل گوسفند سر به هوایی که هر از گاهی از گله جدا می شه، گاهی بی خیال گله و چوپان می شم و می رم واسه خودم چرخ می زنم. ولی به قرآن نیت ام اینه که باز برگردم. حواسم هست که از گله زیاد دور نشم. اصلاً دور از گله، می ترسم. می ترسم. خیلی می ترسم. درسته که نمی تونم یه جا بند شم، اما تو هم چوپان خوبی باش خدا. نگه م دار.

ان النفس الاماره بالسوء الا ما رحم ربی

2009-01-22T02:22:00.001+02:00

همینجوری یک دفعه یاد اون سکانس "به نام پدر" افتادم که پرویز پرستویی توی چاله ای که پای دخترش رفت روی مین نشسته و به همرزم سابقش می گه : "دنیا چرا اینجوریه مرتضی؟"

محرم

2009-01-09T20:51:00.003+02:00

کفّاره ی شراب خواری های بی حساب؛

هشیار در میان مستان نشستن است

نقل از: Enkratic

فاجعه غزه

2009-01-02T05:55:00.001+02:00

فکر کنم بشه ادعا کرد که هر انسان آزاد اندیش و بدون تعصب ای که برای درد و رنج آدمهای دیگه اهمیت قائل باشه، دولت اسرائیل رو ظالم می دونه و نسبت به اقداماتش معترضه. تمام امروز رو با خودم فکر می کردم که اگه مثلاً ایران بودم آیا به صف دانشجوهای معترض جلوی سفارت انگلیس و اردن و مصر ملحق می شدم یا نه؟ اطرافیانم حتماً شاخ در میارن اما مصمم شدم که اگه ایران بودم بهشون اضافه می شدم.

با اینکه نه تندرو ام، نه توی تعریف "بچه حزب اللهی" قرار می گیرم، نه فدایی ولایت، نه عاشق احمدی نژاد؛ و نه حتی معتقد به لزوم دفاع از هر مسلمان در برابر هر غیر مسلمان.

فقط معتفدم به دفاع از انسان. و همین یک دلیل کافیه که به تظاهرات و تحصن ها بپیوندم. با اینکه رفتار دولت اسرائیل نشون داده که توجهی به این اعتراض ها نداره، اما این تجمع ها تیتر خبرهای رسانه های اروپایی و آمریکایی و عربی می شه و خبر جنایت اسرائیل رو به اون هایی که بی خبرن می رسونه. این خودش باعث افزایش فشار برای توقف جنگ می شه.

کاش این جنگ و کشتار زودتر تموم بشه.

2008-12-13T18:56:00.001+02:00

این پیشنهاد خردمندانه(!) تغییر اسم خیابون سفارت امارات در تهران به خیابون خلیج فارس رو شما هم شنیدید؟

من ملی گرا (ناسیونالیست) نیستم ولی به اندازه یک ایرانی متوسط از برخورد زننده اماراتی ها ناراحت شدم. با این حال پیشنهاد رو برای کسی نفرستادم و باهاش هم موافق نیستم. علت ش خیلی ساده س. اگه اون هموطنی که این پیشنهاد رو اولین بار مطرح کرده کمی بیشتر روی حرفش فکر می کرد، حتماً به عکس العمل احتمالی امارات هم توجه می کرد. اون ها هم خیلی راحت می تونند اسم خیابون سفارت ایران در ابوظبی رو بذارن الخلیج العربی. ندیدین سر این اسم "قادسیه" (که اگه اشتباه نکنم محل شکست خوردن سپاه ساسانیان از اعراب ئه) کویتی ها و بقیه عرب ها چه شیطنت هایی می کنند؟

اصلاً فرض کنیم امارات نتونه هیچ واکنشی نشون بده. این کار چه چیزی رو حل می کنه؟ آیا ایران رو در عرصه بین الملل قوی تر می کنه؟

شکی نیست که اگه برخورد زننده ای با شهروند ایرانی در هرکجای این دنیا می شه، به خاطر ضعیف بودن موضع ایران در دنیاس. تا موقعی که منزوی هستیم و سازمخالف با همه ی دنیا می زنیم وضع همینه. پس به جای این پیشنهاد های احساسی، باید تلاش کنیم برای حاکمیت خرد و اعتدال در کشور که نتیجه ش می تونه قوی شدن موضع ایران در جهان باشه. فقط اون موقع ست که اماراتی ها جرات بی احترامی به خودشون نمی دن.

2008-12-06T15:03:00.001+02:00

یک سری تفریح هست که اگه تو ایام امتحانات انجام بدی لذتش دهها برابر بیشتر از حالت عادیه. اگه بخوام اسم ببرم می تونم بگم… اممم… تقریباً همه تفریح ها!

در همین راستا ما چند روز پیش در عرض 10 ثانیه زد به سرمون و با یکی از رفقایی که مثل خودمون یه کم شیرین می زنه، درس و کتاب رو همین جوری ول کردیم (فکر کم حتی کتاب روی میز رو هم نبستم) و رفتیم سینما. فیلم "مجموعه دروغها" یا "یه مشت دروغ" یا هر چی. همونی که گلشیفته فراهانی بازی کرده. نقشش توی فیلم اون قدر ها هم که فکر می کردم کم نبود. راحت و روون هم بازی می کرد. خود فیلم هم… واسه دو ساعت وقت گذرونی خوب بود. در حد سرگرم کردن ولی نه بیشتر. کلاً فیلمی نبود که با هدف "جدی گرفته شدن از طرف مخاطب" ساخته شده باشه! یک جاهاییش که برای من واقعاً خنده دار بود در حالی که منظور کارگردان خندوندن نبود و دیالوگ کاملاً جدی داشت. مثلاً رییس سازمان جاسوسی اردن برمی گرده به جاسوس آمریکایی که باهاشون همکاری می کنه می کنه: "شما آمریکایی ها از حقه بازی چیزی نمی فهمید چون فقط دموکراسی دارید…". آقا ما رو می گی… کف زمین پهن بودیم از خنده!

نتیجه گیری اخلاقی (یک نصیحت از طرف من):

ای جوان! عیش امروز را به فردا میفکن!

2008-11-30T05:16:00.001+02:00

آدم باید با خودش تنها باشه. باید جایی رو توی ذهن اش داشته باشه که فقط و فقط منحصر به خودش باشه. رد پای هیچکس دیگه ای اونجا نباشه.

آدم باید با خودش سخت درگیر باشه. با روح اش. با احساساتش.

آدم به طور مداوم باید به خودش بپردازه. از خودش غافل نشه.

باید فردیت آدم معلوم باشه. طول و عرض اش باید مشخص باشه.

آدم حتی باید خودش رو در آغوش بگیره.

حتی وقتی که عاشق کس/چیز دیگه ای باشه، باید خودش رو خوب بشناسه و درک کنه. وگرنه دوام نمیاره.

لذت وصف ناشدنی ایه این با خود بودن.

پ.ن: دارم فکر می کنم یکی شدن با معشوق، یا مثلاً فناء فی الله و بقاء بالله، کجای این چارچوب فکری جا می گیره؟

مگر آنکه پروردگارم رحمت آورد

2008-11-20T15:44:00.001+02:00

من روزی 17 رکعت نماز می خونم و به خیلی از واجبات دینی عمل می کنم. با این حال، نمی دونم این جمهوری اسلامی چه بلایی سر احساسات آدمی مثل من آورده که وقتی خبر زیر رو می خونم حالم به هم می خوره:

ابلاغ بخشنامه‌ي هماهنگي زمان‌ پرواز هواپيماها هنگام نماز

جداً برای خودم هم سواله که چی به سر احساسات مذهبی م اومده.

"... الّا ما رحم ربی" (یوسف/53)

Be the Change, Go Crazy!

2008-11-12T01:37:00.002+02:00

I feel I want more from this life. It's good, but not satisfying. By no means.

2008-11-02T21:50:00.005+02:00

"هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتن خود بر نخاست که من به زندگی نشسته ام." +

عجب جمله ی تکان دهنده ای بود. یک وبلاگ ناشناس رو باز می کنی و یک دفعه این جمله انگار سطل آب یخ رو می ریزه رو سر ِ مست ات. اون هم درست همین امروز، پایان یکشنبه ای که به بطالت گذرانده ای، مثل بیشتر باقی روزها.

تکان دهنده بود!

بعداً نوشت: یکشنبه هنوز به آخر نرسیده بود. "زد" و شد یکشنبه ای خاطره انگیز و یگانه. ظرف 2-3 ساعت.

نفس عمیق

2008-11-02T02:41:00.007+02:00

گاهی وقتا با خودم فکر می کنم اگه شعر و ادبیات فارسی نبود، اگه دیوان حافظ نداشتم و شجریان و مشکاتیان گوش نمی دادم، توی این اروپای سطحی ِ سطحی؛ چه غلطی می خواستم بکنم؟
مترسک می شدم. فقط یه مترسک.ا

پی نوشت: عکس های هم دانشکده ای ها و رفقای اروپایی و آمریکای لاتین و چینی ای که رفته بودند "جشن هالووین" را نگاه می کنم. پوزخند می زنم. انگار بین من و اونها "دریاها" فاصله هست. چطور این فاصله رو پیش تر ها حس نمی کردم؟ چه خیال خامی بود که: شهروند جهانی شده م.ا
حالا که شروع کرده م به برگشتن به اصل خودم، تازه می فهمم اون پسری که قبل تر ها این فاصله رو حس نمی کرده، فقط یه سایه ای از من بوده، نه خود من.
دایره ای رو تصور کنید که وسعت اش فرهنگ ایران ئه، دین و معنویت روش نور تابیده و سفر کردن و فرنگ دیدن با المانهایی مثل تساهل و مدارا زینت ش کرده . من فقط توی این دایره تعریف دارم.

پی نوشت 2: انقدر وسواس دارم روی نوشته هام که وقتی بازخونی شون می کنم کلی تبصره و پی نوشت یادم میاد که اضافه کنم: اروپا صرفاً "برای من" سطحی ئه. نمی تونم با عمق اش ارتباط برقرار کنم. بیشتر آدمهای دور و برم هم- چه اروپایی باشند چه نباشند- نمی تونند یا علاقه ای ندارند. وگرنه قابل انکار نیست که اروپا مثلاً نیچه و کانت داره و بتهوون و ویوالدی که در بهترین حالت من هر از گاهی بطور اتفاقی چیزی ازشون می شنوم. اون چیزی که من رو به عمق می بره فقط توی همون دایره ایه که گفتم.ا

بهار

2008-10-30T04:25:00.001+02:00

- So... can I be your best friend... ever?

این جمله رو جایی خونده بودم؟ یا توی فیلمی چیزی شنیده بودم؟

رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون

بازگشت فکری؟

2008-10-26T14:31:00.003+02:00

"بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد..."

حالا شما هی بگید پاییزه. واسه من فرقی نمی کنه!

اصلاً فکر کنم سرنوشت محتوم آدمهایی مثل ما بازگشت به اصل خودمونه. البته اگه آوارگی فکری نباشه!

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش/ باز جوید روزگار وصل خویش

وه که چه مزه ای می ده بو کردن دوباره ی همه عطرهایی که روزی برات تکراری و کهنه بودن؛ ولی حالا نو هستند و اصیل و پر معنی ...

هرچند هنوز باید علامت سوال بذارم جلوی "بازگشت فکری".

برنارد شاو آسوده بخواب که ما بیداریم

2008-10-24T19:18:00.003+03:00

رييس سازمان بازرسي كل كشور [یعنی مصطفی پورمحمدی] ادامه داد: ايران، آزاده‌ترين ملت را دارد و همه‌ي امورات كشور با نقش مردم محقق مي‌شود.
(منبع: ایسنا)

جمله بالا بدون اغراق بهترین طنز مینیمالیستی بود که این چند وقت خوندم. توی یک جمله کوتاه که در واقع متشکل از دو تا جمله ی کوچکتره، گوینده از آرایه های اغراق و تضاد و خالی بندی و وارونگی و ... در جا استفاده کرده و این قطعه ادبی رو خلق کرده.

-ایران" آزاده ترین" ملت را دارد:

خبر نداشتم دستگاه "آزادگی سنج" هم اختراع شده. لابد انحصار استفاده ش هم فقط در اختیار ایشون و همفکرانشه. چه کسی غیر از ایشون صلاحیت داره در مورد میزان "آزادگی" بقیه نطر بده؟
به نظرم نه تنها انحصار استفاده، بلکه طرز کار دستگاه و تکنولوژی ساخت اش هم دست آقای پورمحمدیه. مثلاً می شه حدس زد دستگاه این طوری کار می کنه: یکی از معیار های آزادگی، بلند بودن ریش ئه. هر چقدر ریش بلندتر، فرد آزاده تر. در مورد خانم ها هم که معلومه...

-ملت" ایران" آزاده ترین ملت است:

حالا چه با دستگاه آزادگی سنج چه بدون دستگاه، ایشون به این کشف نائل شده. هرچقدر هم که ما ایرانی ها خودمون اعتراف کنیم آدمهای "بوقلمون صفت" و "نون به نرخ روز خور" و "منفعت طلب" و" ریاکار" و "به شدت دروغگو" و"کم دانش" و "نخبه کش" ای هستیم تاثیری در عقیده ایشون نداره. ما همچنان آزاده ترینیم. حتی اگه تو صف بانک و توی ترافیک به همدیگه فحش ناموس بدیم و تفریحمون دیدن فیلم های خصوصی بازیگرها یا حتی آدمهای معمولی دیگه باشه

.
- همه ی امورات کشور با نقش مردم محقق می شود:

در مورد این جمله من چیزی ندارم بگم. یعنی رسماً کم آوردم. زبان قاصره از بیان ظرافتهای ادبی این جمله. اصلاً تحولی بود در تاریخ طنز کشور.

دمت گرم مصطفی جون. جدی حال کردم با روحیه ی طنزت.

پی: حالا که می بینم ظاهراً برای رفقای داخل ایران این اظهارات خیلی هم عجیب نبوده و شنیدن صحبت های این چنینی عادی شده، تازه می فهمم که چقدر از فضای ایران دورم! بهتره دیگه چیزی درباره ی مسائل روز ایران ننویسم چون به احتمال زیاد به خطا می رم.

2008-10-23T21:23:00.016+03:00

واقعاً نمی دونم حق غر زدن دارم یا نه. بدون تعارف می گم، و بدون استعاره و کنایه. نمی دونم الان حق دارم واسه خاطر دل خودم به زمین و زمان بد و بیراه بگم یا نه.

یک نفر اون بالا هست که گاهی کم محلی می کنه.

فکر کنم خوشی زده زیر دلم. از اولش هم می دونستم : بهتره آدم آرزوهاش انقدر بزرگ باشن که هیچ وقت بهشون نرسه. چون اگه برسه دیگه انگیزه ای برای حرکت نداره.

من هم هی میام با همه چیز منطقی برخورد کنم... باز وسط هاش وا می دم. اصلاً فکر کنم اینها همه ش به خاطر زیادی منطقی فکر کردن ئه!

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی / عشق داند که در این دایره سرگردانند

گاهی وقت ها فکرمی کنم حافظ (و خیام) کنار محور زمانِ تاریخ وایساده ن و دارن به ما آدمهایی که همین جوری پشت سر هم میایم و می ریم و هیچی هم حالیمون نمیشه می خندن.

من و شراب

2008-10-19T18:19:00.011+03:00

تمام عمرم رو روزه ی شراب گرفته ام. فعلاً 22 سال ئه که روزه رو نشکسته م و فکر کنم تا آخر عمر هم نشکنم.

خیلی وقت ها وسوسه شده ام. برای یک جرعه ناقابل. "یک جرعه که مشکلی نداره...". توی جمع های 14-15 نفره با رفقا معمولاً فقط منم که "الکل نوش" نیستم! شاید اگه دوستان ایرانی/خاورمیانه ای بیشتری دور و برم بودند مجبورم می کردند که حداقل یک جرعه بخورم (نمونه ی ایرانی ش رو حتماً شما هم دور و برتون دیدید. یک چیزی مثل به زور بلند کردن کسی که دوست ندارد برقصد توی جشن ها و عروسی ها!). ولی اروپایی ها متاسفانه(!) خیلی با شعور هستند و به محض اینکه بفهمند قضیه به مذهب ات ربط داره، حریم شخصی ت رو رعایت می کنن! یک بار با یک دوست اروپایی –یک کسی که خیلی دوست بود!- نشسته بودیم و گپ می زدیم. داشت یک نوشیدنی الکلی می خورد. یادم نیست آبجو یا شراب یا هر چیز دیگه. لیوان ش رو گرفتم، به دهنم نزدیک کردم و به شوخی گفتم :"به خاطر تو هم که شده یک کمی می خورم". با چنان جدیتی لیوان رو از دستم گرفت که جا خوردم! "مگه نمی گی مذهب ات اجازه نمی ده؟ دیوانه شدی؟"

دوری کردن ام از شراب دو تا دلیل داشته و داره: 1- حرام بودن در شرع. 2- ترس ام از اینکه تجربه کردن لذت مستی از الکل، امکان تجربه ی مستی های دیگر رو ازم بگیره. درباره ی این مستی های دیگه که مختص شبهای تنهایی اند بیشتر از این نمی تونم توضیح بدم. هنوز هم مطمئن نیستم که مستی از الکل تاثیری روش داشته باشه ولی به هیچ قیمت حاضر نیستم ریسک کنم!

دلیل اول رو خیلی راحت می شود رد کرد: وقتی کارهای دیگری می کنم که در شرع ناپسند یا حرام اند (مثلاً با همکلاسی دخترم روبوسی می کنم یا در آغوشش می گیرم... یا اینکه اگر دختر بودم به احتمال زیاد حجاب معمول رو نمی گذاشتم! ... یا اینکه یکی از بهترین لذت هام دیدن زیبایی زن هاست ...) اون وقت این شراب نخوردن چه معنی داره؟ این گزینشی و سلیقه ای و دل بخواهی برخورد کردن با شرع رو خیلی ها (هم از متشرعین و هم آنها که شرع رو قبول ندارند) به من ایراد می گیرند. من ولی به دل خواه خودم هستم. و به صلاحدید عقل/دل خودم.

چند وقته دارم درباره ی مستی (از نوع متدوالش: ناشی از الکل) فکر می کنم. صرف نظر از حالتهای افراطی ش که بی بند و باری و لاقیدی و جسارت جنسی به همراه داره (و صدالبته اولین دلیل مخالفت شرع با شراب همینه)، یک حالتهای از نظر من زلال و صاف و خوبی هم داره. معروف ئه که می گن در حالت مستی شخص همیشه راستش رو می گه! درست عین بچه ها! اصلاً چیزی که باعث شد این متن رو بنویسم شعری بود که یک نفر بالای وبلاگش نوشته بود: "چو مستان به هم مهربانی کنیم..."

در شرع؛ شراب حرام ئه. ولی مستی نه! به نظرم مستی اصلاً واجبه! مستی از الکل پیامدهایی داره که من به حکم عقل/دل و همین طور شرع (دو دلیلی که گفتم) ازش دوری می کنم. ولی مستی های دیگری هم توی این دنیا هست.

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چون نیک بنگری همه تزویر می کنند

پی: از این به بعد کامنتدونی پست ها رو باز می گذارم به احترام اون خواننده ای که گاهی دلش می خواد چیزی بگه و با ایمیل راحت نیست.

پی نوشت 2: این هم همینجوری شانسی پیدا شد. اسم وبلاگش رو ببینید: "مستی است و راستی، گوش کن راست می گویم". فکر کنم روزی برسه که هیچ وبلاگ "دانشجوی ایرانی در خارج"ای نمونده باشه که من نخونده باشم...

راز نهان دار و خمش

2008-10-16T12:53:00.006+03:00

این رو خیلی دوست دارم. انگار خود خودمم. وقتی می خونمش احساس می کنم با رفیق چندین و چند ساله م دارم گپ و گفت عمیق "فلسفی،دلی " (چی هست؟) انجام می دم.

و این یکی رو هم. فکر کنم این دو تا یک جورایی به هم ربط دارن.

خلاصه اینکه توی این وبلاگستان هم درست مثل دنیای واقعی، وبلاگ های سربه زیر و بی ادعایی هستند که خیلی می ارزند. شاید یک چیزی تو مایه های "آن را که خبر شد خبری باز نیامد" باشند.

خاموشند...ا

2008-10-14T11:45:00.002+03:00

امروز به این نتیجه رسیدم که عشق واقعاً مقوله ی "دهن صاف کن" ایه.
ا

2008-10-11T19:40:00.006+03:00

دمت گرم نامجو. امشب "مرغ شیدا"ت کولاک کرد. چند ماه منتظر این چند قطره اشک بودم که بیان و نیومدن. نه مشهد توی حرم، و نه حتی شب قدر. ولی امشب، شب شنبه ی تعطیل اروپایی؛ با "مرغ شیدا"ت اونچنان غوغا کردی که من موندم...

چه اهمیتی داره بقیه چی فکر می کنن؟ که مثلاً دانشجوی تنهای مجردِ دور از وطن، حتماً دلش برای مادرش/دوست دخترش/دوچرخه ش تنگ شده که داره گریه می کنه! خب فکر کنند.

یا حتی غریبه ها. وقتی ببینند یک نفر توی پیاده روی یک خیابان خلوت، ساعت 12.30 نصفه شب تند تند راه می ره و موزیک توی گوشش ئه و گاهی زمزمه می کنه و گاهی بغض و گاهی اشک .... حتماً خیلی دلشون می سوزه!

"تو" کی دلت به حال ما می سوزه؟ "تو"ای که هستی و نیستی.

بدون تو، بدون غم تو، یا بدون شادی تو؛ زندگی ارزش یک لحظه زیستن ...؟

راننده های کامیون خیلی حالی شونه. چون پشت ماشیناشون می نویسن: "فقط تو".

شب تنهایی ام در قصد جان بود / خیالش لطف های بیکران کرد

-حافظ

چگونه زیستن

2008-10-03T04:21:00.008+03:00

سخته. این جوری زندگی کردن سخته.
قدیم تر ها حتماً زندگی کردن خیلی راحت تر بوده. پیدا کردن جواب این سوال که "چگونه باید زیست؟" احتمالاً انرژی زیادی از جوان اون موقع ها نمی گرفته. به طرف می گفتند "برادر بزرگترت را ببین" یا "آقا جانت را نگاه کن" یا مثلاً "خان دایی را ببین" که فلان کاره است، تو هم همین راه رو در پیش بگیر. حتی اکثر اوقات همه چیز آنقدر واضح بوده که نیاز نبوده این جمله های بالا به زبان بیاید.
امروز اما دنیای من با دنیای پدرو خان دایی و نسل قبل و حتی خیلی از هم نسل ها اون قدر متفاوته و این تفاوتها گاهی اون قدر ناپیدا و ظریف اند که دیگه نمی شه مثل قبل نسخه پیچید که: "اون طوری زندگی کن" و …
انگار من و آدمهای مثل من؛ امروز خودمون پیش قراول یک راه نرفته شدیم که یک نفر هم بیشتر قرار نیست اون راه رو طی کنه. قسمت ترسناک قضیه اینجاست که اون راه به خودی خود وجود نداره؛ باید ساخت اش!
اینجوری می شه که پیدا کردن جواب این سوال که "چگونه باید زیست؟" فوق العاده سخت و پیچیده می شه. بدون اغراق، نگرانم از اینکه روزی برسه که شمار معکوس عمرم به کار افتاده باشه و هنوز پاسخی برای این سوال پیدا نکرده باشم.

زندگی برای لذت؟
خیلی خوش شانس بودم که توی سنین ابتدای جوانی شانس این رو داشتم که آدمهایی رو که مبنای زندگی شون لذت ئه ببینم و از نزدیک زندگی هاشون رو رصد کنم. و خوش شانس تر بودم که تربیت قبلی ایرانی م –چیزی که باهاش بزرگ شده بودم و مسلماً هر چی که بود لفظ لذت توش نبود- مانع نشد که قبول کنم فلسفه های خیلی ساده تری هم برای زندگی وجود دارند و می شود اون ها رو "زیست". فهمیدم که می شود لذت برد، نه؛ باید لذت ببرم از همه کارهایی که به حکم عقل و اعتقاد و البته دل انجام می دهم. اگر لذتی نیست، حتماً یک جای کار، یک جای جهان بینی یا پایه فکری یا هر چیز دیگه ای می لنگه. دایره این لذت انقدر وسیعه و خودش انقدر عمیق که می شه همه ی زندگی رو توش جا داد. کم و کاستی ای نداره.

زندگی برای دیگران/ برای اثرگذاری؟
آدم های سربزرگ(*) ای مثل من گاهی خیال می کنند باید کاری بکنند تا اوضاع جهان/کشور/بخشی از مردم/خانواده /پسرخاله شان بهتر بشه. احساس تکلیف می کنند، اما نه در برابر اموری انتزاعی مثل ایدئولوژی یا فرهنگ یا سنت. بلکه در برابر انسان گوشت و پوست دار احساس وظیفه می کنند(**). احساس اینکه: "کاش بتونم کاری بکنم که انسانها کمتر رنج بکشن". این جور آدمها تمام فکر و ذهنشون معطوف به این می شه که "چه کاری رو بهتر از همه بلدند" و بعد اینکه "چطوری میشه از اون کار در راستای تسلی آدم ها و کم کردن دردها استفاده کرد؟"
این نوع زندگی قطعاً متفاوت از نوع قبلی ئه. حتی اگر این طور تفسیر کنیم که با به نتیجه رسیدن تلاشها زندگی نوع دوم هم به نوعی لذت منتهی می شه) وه که چه لذت بزرگی هم هست اینکه احساس کنی از درد و رنج کسی کم کردی) ؛ اما باز این از پایه و اساس فرق داره با زندگی کردن برای خود، برای لذت، برای رشد شخصی.

یک حالتی که اتفاق افتادنش در آینده خیلی محتمل ئه اینه:
تصمیم می گیرم برای خودم زندگی کنم و برای لذت بردن. مدتی رو بدون دغدغه جلو می رم تا اینکه این احساس مسئولیت های درونی باز سر بر میارن و شروع می کنن به وسوسه که: "دیگران! رنج! درد! آخ". بعد یا گوش نمی دم و روی همین روش و همین لذت ها پافشاری می کنم (که حاصلش تردید و سرزنش همیشگی نفس ئه)، یا اینکه به این نداها گوش می کنم و راه رو عوض می کنم:
به تلاش برای اثرگذاری در زندگی دیگران مشغول می شم، حتی ممکنه زمان زیادی رو صرف کنم ولی بعد از مدتی می فهمم که از دستم کار چندانی بر نمیاد –واقعاً هم بر نمیاد- و وقتی به خودم میام که دیگه زندگی کردن برای لذت رو هم از یاد بردم و بلد نیستم. آدمی که مثلاً چهل و خورده ای سال سن داره، چطوری می خواد شروع کنه به یاد گرفتن "چگونه برای لذت زندگی کنیم " ؟!

مصرانه و شاید ساده لوحانه دنبال راهی هستم که این حالتِ بسیار محتمل برام اتفاق نیفته.

پ.ن: همینجوری اتفاقی امروز به این بر خوردم
"I arise in the morning torn between a desire to improve the world and a desire to enjoy the world. This makes it hard to plan the day." -E.B.White

------------------------------------------------------------------
,Bighead : (*)آدمی که توهم مهم بودن دارد

(**) : یحتمل موقع نوشتن متن، ضمیر ناخودآگاهم به یاد جمله های کناری این وبلاگ بوده: http://malekiyan.blogfa.com

2008-09-30T03:01:00.002+03:00

تا دیر نشده باید یه چیزی اینجا بنویسم وگرنه وبلاگم باز دچار سکته می شه و متوقف.

اوایل که این صفحه ی سفیدِ بی خیالِ آروم رو باز کرده بودم خیلی دوستش داشتم چون خاص بود: نه کسی می تونست کامنت بذاره و نه من می تونستم چک کنم ببینم چند نفر بازدید کرده ن. همین خاص اش می کرد و دوست داشتنی.

علت اینکه کامنت دونی اینجا رو بستم صرفاً اینه که جنبه ش رو نداشتم. یعنی اگه امکان کامنت گذاشتن باشه روزی صد بار می خوام بیام سر بزنم ببینم کامنت جدید اومده یا نه. و خب قضیه به اینجا ختم نمی شه و بعدش کلی وبلاگهای دیگه رو الکی رفرش می کنم که خیلی هاشون آپدیت نشده ن و بعد می رم یک سری وبلاگ جدید از توی لینکهای به اشتراک گذشته شون می خونم و همینجوری بی هدف می گردم تا حداقل یک ساعتی رو راحت و آسوده تلف کرده باشم.

بعد زمان می گذره و من هنوز سرجام نشسته م.

مثل الان که 22 سالمه و مدام با خودم فکر می کنم به اندازه کافی "حرکت" کرده م توی این همه سال یا نه؟ تازگیها بساطم رو از اون ور اروپا جمع کردم آوردم این سرش پهن کردم به بهانه ی تحصیل، و دوست و آشناها هم همگی فکر می کنند چه "حرکت" قابل ملاحظه ای کرده م!

خوب که نگاه می کنم می بینم یک جاهایی رو خوب حرکت کردم و کاملاً از خودم راضی ام. در حدی که چند وقته احساس می کنم خیلی حالیمه و پیش خودم از بیشتر اطرافیان (آدمها، وبلاگ ها) ایراد می گیرم که طرف این ایراد یا کاستی رو داره...

با این حال در یک جاهای دیگه به شدت احساس بی مصرف بودن و ساکن بودن و "حیف نون" بودن دارم که دارم تلاش می کنم مثلاً 6 ماه دیگه این احساس رو نداشته باشم.هر چند این تلاش ها بیشتر به دست و پا زدن الکی شبیهه. اگر هم به نتیجه برسه، بیشتر از اینکه حاصل تلاش من باشه، به خاطر اراده ی کارگردان بالای سره.

هر آدم دیگه ای هم جای من بود و اتفاقات این چهار ماه (می تا آگوست 2008)، براش پیش میومد؛ مثل من تا "فیها خالدون" به قسمت و تقدیر و اینا اعتقاد پیدا می کرد!

خلاصه اینکه آره.

2008-08-26T09:40:00.000+03:00

لیلی هست. اما کجاست؟

2008-08-25T09:34:00.001+03:00

لیلی با من است؟

2008-08-24T19:37:00.004+03:00

لیلی [نافرم] با من است.

2008-08-15T20:54:00.000+03:00

جمعه 15 آگوست 2008

خدایا، ما رو دیگه بیشتر از این به حال خودمون وامگذار! جنبه شو نداریم.
همین که دقیق نمی دونم نیمه شعبان کدوم یک از این روزاییه که توش هستیم، نشونه اینه که به قدر کافی رهام کردی، بسه دیگه! یک سالهایی بود که واسه خودم احساسات مذهبی داشتم در قبال روزی مثل نیمه شعبان. حالا مثل منگ ها نگاه می کنم که بقیه چکار می کنند. بعدش دنبال تقویم می گردم که ببینیم بالاخره نیمه شعبان شنبه س یا یکشنبه یا اصلاً روز دیگه ایه؟ تقویم ایرانی پیدا نمی شه. سایت ها رو می گردم. ماشالا این همه سایت فارسی که از همه شون اسم مذهب و دین بالا می ره، هیچ کدوم تقویم قمری رو ننوشتن.
بد دردیه خدا. "به خود وانهادگی" رو می گم!
اول من بودم این سر طناب رو ول کردم یا تو؟
من مثل گوسفند سر به هوایی که هر از گاهی از گله جدا می شه، گاهی بی خیال گله و چوپان می شم و می رم واسه خودم چرخ می زنم. ولی به قرآن نیت ام اینه که باز برگردم. حواسم هست که از گله زیاد دور نشم. اصلاً دور از گله، می ترسم. می ترسم. خیلی می ترسم. درسته که نمی تونم یه جا بند شم، اما تو هم چوپان خوبی باش خدا. نگه م دار.

ان النفس الاماره بالسوء الا ما رحم ربی

2008-08-11T13:13:00.002+03:00

دوست دارم وقتی مُردم، یکی پیدا بشه یک زندگی نامه کوتاه از من بنویسه، جمله ی کلیدی متنش هم این باشه که: "فلانی به اقتضای طبیعت خودش می زیست". اصلاً زندگی نامه هم نخواستیم، همین یک جمله رو هم درباره م بگن کافیه. نام نیک و اعمال خوب و شهرت و اعتبار و ثروت و حتی "اثر گذاری" و همه این چیزهای خوب به کنار. "به اقتضای طبیعت خود زیستن" یک چیز دیگه س.
اگه تو دوران زنده بودنم هم همچین چیزی درباره م بگن که دیگه نور علی نوره.
بعدش دیگه آرزویی ندارم. فکر کنم.

2008-08-08T23:53:00.002+03:00

چند وقته به این نتیجه رسیده م که با درنظر گرفتن این که زندگی ما خیلی کوتاهه و یک بار هم بیشتر به دنیا نمیایم، عاقلانه زندگی کردن خیلی احمقانه س و باید حتماً عاشقانه زندگی کرد.
ا

2008-08-06T07:43:00.004+03:00

تعجب نمی کنم که چرا هیچ وقت خواب ات رو ندیدم.
تو توی بیداری هم مثه رویا بودی. چه برسه به اینکه...

اصلاً حرفی هست برای زدن؟ به غیر از اینکه بخوایم گذشته رو هزار بار قرقره کنیم و تف کنیم بیرون، حرف دیگه ای هم هست؟
آخ اگه حتی یک کلمه هم باقی مونده باشه؛ من راضی ام.
ا

2008-08-02T19:35:00.002+03:00

مستأصل ها رو دوست دارم. باهاشون احساس همذات پنداری می کنم. اصلاً اگر کسی -در محدوده ی جغرافیای فرهنگی و فکری ایران- باشه و در سال 1387 هم زندگی کنه؛ و مستأصل نباشه، بعید می دونم بتونم دوستش داشته باشم.

من مستأصلم. با همه جوانی و کم سن و سالی م، احساس می کنم به مرحله ای رسیدم که درونیاتم با اون چیزی که در بیرون داره اتفاق می افته تضاد داره. خوب یا بد، در یک سری چیزهایی که شاید ملغمه ای از فرهنگ و تاریخ و سنت و اعتقاد باشه، ریشه دارم. نمی تونم از ریشه هام دست بکشم. اما در عین حال در دنیایی زندگی می کنم که "ارزش"های متفاوتی داره. مهم نیست اون ارزش ها برای من درونی بشن یا نه، مسئله اینجاست که دنیا داره حول محور همون ارزش های متفاوت می گرده و اگه من خودمو کنار بکشم، عملاً خودم رو از صحنه ی زندگی اجتماعی حذف کرده م. مشخصه که همچین حالتی رو دوست ندارم. بنابر این می مونم. ریشه های متفاوتم رو حفظ می کنم و با حیرت به بقیه و تقلا و کوششی که برای ارزشهای به نظرِ من بی اهمیت شون می کنند نگاه می کنم. در عین حال سعی می کنم بگم چندان هم بی علاقه نیستم، تا من رو هم بازی بدن.

وقتی که آدمهای یک نسل و دو نسل قبل تر از خودم رو می بینم که بعد از سالهای پر فراز و نشیبی مثل مبارزه و انقلاب و جنگ و ... حالا به استیصال رسیده اند؛ احساس می کنم تنها نیستم . من فرزند فضایی هستم که اونها ایجاد کردن. حالا می تونیم دور هم بشینیم، بدون توجه به فاصله سنی مون، و از درموندگی هامون واسه هم بگیم تا دلمون کمی باز شه. از دستشون ناراحت نیستم. من هم اگه جای اونها بودم و سالهای جوانی اونها رو تجربه می کردم، دقیقاً به همون کارها دست می زدم.

استیصال آدمهای این زمونه، یک جور صداقته؛ و آدمهایی رو که صادق باشند، نمی شه دوست نداشت.

2008-07-30T05:53:00.001+03:00

آدمی را عاشقیّت لازم است.
ا

2008-07-20T15:57:00.005+03:00

من یک چیزی رو نمی فهمم:
این روزها که بازی های تدارکاتی تیم فوتبال ایران یکی بعد از دیگری داره به دلایل سیاسی لغو می شه، مسئولان ایرانی از دخالت سیاست در ورزش انتقاد می کنند و حتی گفته اند از فدراسیون فوتبال مصر به خاطر اینکه فوتبال رو با مسائل و تصمیمات سیاسی ادغام کرده به فیفا شکایت می کنند.
از اون طرف الان سی ساله که تیمهای ورزشی ایرانی در هیچ مسابقه ای حاضر به رویارویی با حریف اسرائیلی نمی شن. یعنی مسئولان ایرانی بنا به سنتی که از اول بوده به طور مستقیم سیاست رو در ورزش دخالت می دن. آخرین نمونه ای که من یادمه سال 2004 بود که آرش میر اسماعیلی ماهها تلاش کرده بود و زحمت کشیده بود تا امید اول کسب مدال در المپیک آتن باشه، ولی همون اول کار قرعه اش با یک حریف اسرائیلی افتاد و ... خداحافظ. البته بعد از این مورد هم قطعاً خیلی موارد دیگر مخصوصاً در ورزشهای انفرادی بوده که من خبر ندارم. یادمه چند وقت پیش یک برنامه ای برای این ورزشکارهایی که با حریف اسرائیلی بازی نکرده اند و بازنده اعلام شده ن گذاشته بودن و ازشون تجلیل کردن.
من نمی گم این کار درسته یا غلط، ولی اگر درست باشه باید برای همه درست باشه و اگر هم غلط، باز برای همه!
دوست دارم فیفا در جواب اعتراض ایران بگه که حق با شماست ولی به شرطی که از این به بعد شما هم حریف های اسرائیلی رو به رسمیت بشناسین!
جالب می شه ها!

پی نوشت آفتاب آمد دلیل آفتاب:

2008-07-17T13:18:00.002+03:00

بعضی وقت ها قرار گرفتن در موقعیت های جدید باعث می شه آدم خودش رو بهتر بشناسه. این چند وقت که سر کار میرم و تلاش اطرافیانم رو می بینم برای پیشرفت شغلی ، بیشتر پول درآوردن، خریدن فلان ماشین گران قیمت و رفتن به فلان شرکت معروف؛ تازه متوجه شدم که من اصلاً هیچ علاقه ای به این جور پیشرفت ها ندارم. هر کاری می کنم نمی تونم تصور کنم که با گرفتن سه هزار یورو حقوق و خریدن بی ام و "اکس فایو" ارضا می شم. دست خودم هم نیست. از طرفی نگرانم که این بی تفاوتی م به این جور پیشرفتها در آینده برام گرون تموم بشه. دیروز سر کار بودم، دیدم همکارام چه تلاش و تکاپویی می کنند برای دادن یک ایده ی جدید و برنده شدن پاداشی که شرکت تعیین کرده. با خودم گفتم من الان دوست داشتم به جای اینجا، زیر سایه خنک یک درخت نشسته بودم و کتاب "فلسفه کامو" رو که تعریف ش رو شنیدم می خوندم.

یعنی یک نسیم خنک و یک روحی که بشه پروازش داد و جانی که بشه عاشقش کرد، به همه اون ماشین و خونه و موقعیت اجتماعی نمی ارزه؟

بعداً نوشت:
توی شرکت یک ایمیل مهم برای همه کارکنان زدن و اعلام کردن که از امروز باید فلان رویه اداری رو درمواردی که فلان مسئله پیش میاد انجام بدید و اگه یادتون بره این کار رو بکنید از مزایا و پاداش اضافه آخر ماه تون فلان قدر درصد کم می شه. (البته فلان فلان شده نیستند ها! خب هر کاری رویه و پروسه ای داره واسه خودش!)
بعد مدیر بخش ما هم اومده می گه بچه ها حواستون باشه که این کار رو حتماً انجام بدید وگرنه پاداش آخر ماه تون ...
می خواستم بهش بگم بابا پاداش و مزایا کیلویی چند؟
"بیار باده که بنیاد عمر بر باد ست"
فهمیدی آقا جون؟
"یا جام باده، یا قصه کوتاه"

2008-07-15T01:31:00.004+03:00

وقتی می بینم به دنیا اومدن نوزادهای دوقلوی آنجلینا جولی و براد پیت انقدر سر و صدا می کنه دلم می خواد با تمام وجود به روی این دنیا و قواعد حاکم بر اون بالا بیارم.
میلیونها آدم در سرتاسر این زمین دارن از فقر و بی عدالتی و گرسنگی و جهالت و دیکتاتوری رنج می برن، اون وقت ما باید برای به دنیا اومدن دو تا توله ی جدید خودمون رو جر بدیم.

من اگه سلبریتی بودم جداً به خاطر این همه توجهی که بهم می شه (و معادل بی توجهی به مسائل حیاتی تر بشره) از خجالت آب می شدم.
خوشبختانه سلبریتی های الان - الگوهای توخالی بشر مدرن- به قدر کافی پررو هستند که کک شون هم نگزه. بعد هم کلی حال می کنند از انجام اقدامات انساندوستانه در آفریقا. خیلی ابله تشریف دارند!
هرچند، سلبریتی ها مقصر نیستند. اون ها هم فقط بازیگران این صحنه ای هستند که از اول همه چیزش بر منبای بی عدالتی ترسیم شده.

2008-07-12T16:07:00.005+03:00

گفت: عاشق شدی؟
گفتم: آره.
* درد هم داری؟
** آره، گاهی وقتا احساس می کنم یه چیزی تو سینه ام تیر می کشه.
* دیگه چی؟
** روحم...همه جای روحم درد می کنه.
* عیب نداره، بخواب. فعلاً فقط بگیر بخواب.
** نمی تونم، چون درد دارم.
* بخواب خوب میشی، بخواب.
** باشه، سعی می کنم.

رنج بودن

2008-07-12T16:03:00.004+03:00

بالاخره وقتشه که از اون پسر عقب افتاده بنویسم. پسری که یک سال پیش توی یک بعد از ظهر داغ تابستون توی اتوبوس خط ونک - شهرک غرب دیدم اش و هنوز بعد از این همه وقت سنگینی نگاه ش از خاطرم نرفته. فکر کنم یک ایستگاه بعد از من سوار شد. خانمی که احتمالاً مادرش بود همراهش بود و رفت به قسمت عقب اتوبوس. پسر حدود بیست و پنج ساله به نظر می رسید و عینک ته استکانی زده بود و پیرهن سبز خوش رنگی پوشیده بود. موقعی که سوار شد صندلی خالی نبود و مجبور شد مثل من بایستد. دو سه نفر بین من و اون بودند. عقب مانده ذهنی به نظر می رسید و از نظر فیزیکی معلولیتی نداشت. قیافه ش شاید کمی شبیه گریم پرویز پرستویی در یکی از فیلم های طنز بود. اما نگاهش … نگاهش شبیه هیچ کس نبود. اول که بهم نگاه کرد با خودم فکر کردم این نگاه رو هیچ وقت و هیچ جای دیگه ندیده ام. توی نگاهش حزن بود. یک حزن عمیق و قدیمی. مطمئنم نگاهش رو هیچ نویسنده ای نمی تونه توصیف کنه، هیچ نقاشی نمی تونه بکشه و هیچ بازیگری نمی تونه بازی کنه. نگاهش و حزن اش اصالت داشت و این اصلاً قابل بازتولید شدن نیست. چند ایستگاه بعد یکی از صندلی های نزدیکش خالی شد و کسی بهش تعارف کرد که بنشینه. با لبخند محوی گفت نه و جا رو به دیگری داد. من هم روی صندلی کنارم که خالی شده بود نشستم. حالا بهتر می تونستم ببینم اش. انگار با نگاهش داشت به من پوزخند می زد. انگار داشت "رنج بودن"ش رو مثل پتک توی سرم می زد و با فریاد می گفت : "چرا من؟ چرا؟" انگار می دونست که عقب مونده است … (قبلاً برام سوال بود که آیا عقب مونده های ذهنی خودشون می دونن که چنین وضعیت خاصی دارن؟).

نگاهش خیره نبود. محجوب بود. بعد از چند ثانیه که نگاهت می کرد زود مسیر چشمهاش رو ازت می گرفت و سرش رو زمین می انداخت. ولی باز هم ضربه ای که باید می زد رو می زد. بودنش، دیدنش، و فکر کردن به رنج بیهوده ای که می کشه، کافی بود تا تو هم بیهوده احساس شرم کنی.

نمی دونم خدا هم این صحنه ها رو ...

ولش کن.

پسرک یک ایستگاه قبل از من از اتوبوس پیاده شد ولی از ذهن من هیچ وقت بیرون نرفت.

2007-12-15T16:50:00.001+02:00

بالاخره یک روزی می رسه که میام اینجا و دوباره شروع می کنم به وبلاگنویسی. اون روز احتمالا در بهار سال 87 خواهد بود.

وبلاگ نوشتن برای من از جهاتی درست مثل زندگی کردنه. توی زندگی یه مواقعی هست که آدم به خودش میاد و یه دفعه از خودش می پرسه: "خب حالا زندگی کنم که چی بشه؟"
اما با این همه آدم به زندگی ش ادامه می ده، حرکت می کنه، و حتی می تونه خیلی هم شاد زندگی کنه.
توی این چند سالی که ناپیوسته وبلاگ می نوشته م گاهی یک دفعه این فکر به ذهنم رسیده که "خب حالا وبلاگ بنویسم که چی بشه؟"
با این همه باز من وبلاگ نوشته ام و می نویسم.
می نویسم.

من، دوباره، هنوز

2007-10-26T11:24:00.000+03:00

نوشتن عادتی نیست که به این سادگی ها از سر بیفتد. برای من نوشتن، در بدترین شکل و ملال آورترین حالتهایش هم، باز بهتر از ننوشتن است.

بعد از بلایی که به سر پرشین بلاگ دات کام آمد، وبلاگ قبلی ام را تقریباً به دست فراموشی سپردم و حالا دوباره شروع می کنم. این بار در بلاگ اسپات. چه فرقی می کند؟ من هم به ناچار طبق خواسته کسانی عمل می کنم که هدفشان ضربه زدن به پرشین بلاگ به عنوان یک سرویس ایرانی بود. این همه تناقض و کج و معوجی توی زندگی ما هست، این کار من که اصلا به چشم نمی آید!

یک درخواست از دوستانی که لینک داده اند: زحمت بکشید آدرس جدید را بگذارید. (بعید می دانم کسی حال اش را داشته باشد!)